Author Archive

23 januari

endan begeeft de compressor het… eindelijk is het mooir duikweer maar wij kunnen er niets mee. Als goedmaker wordt er snel een tripje georganiseerd naar Bakalar. Daar is een enorme cenote van 90 meter diep. Jammer genoeg is er niet genoeg tijd om een duik te organiseren maar snorkelspullen gaan gewoon mee. onderweg slaan we nog even lunch in (kaas!!!!) en na 2 uurtjes in een mexicaans busje zijn we bij de cenote.
Het is het helderste water dat ik ooit heb gezien en volgens sommige is het nog niet eens zo´n goed zicht (hoogste tijd om dus eens een cenote duik te gaan maken)
Zonder het door te hebben zwem je zo naar 7 meter diepte met perfect zicht. Wel opletten dat je nog genoeg lucht hebt om naar boven te gaan natuurlijk. We vermaken ons prima en bij terugkeer blijkt dat alle flessen weer zijn gemaakt en de compressor weer op z´n weg terug is. Bovendien hebben de achterblijvers een andere doorgang in het rif gevonden en is de wind eindelijk een beetje gaan liggen. Jammer genoeg mogenPeter en ik morgen niet duiken want we moeten les geven op de plaatselijke lagere school!

20 januari

Het waait al 2 dagen zo hard dat we niet kunnen duiken. Dit brengt iedereen een beetje in mineur stemming en dan begint het ook nog eens te regenen. De tropen zijn nu niet meer zo tropisch en ik zit in m´n spijkerbroek en lang shirt onder onze palapa. Wel is er nu meer dan genoeg tijd om te leren en na een snorkelsessie waag ik het er weer op en haal deze keer 96%! Ook Peter heeft zijn test deze keer gehaald en samen vieren we ons succes met een bierje en chips uit de tuckbox. Jammer genoeg krijgen we tijdens dit feestje al de lijst met de volgende onderwerpen die we moeten leren.

Omdat we niet kunnen duiken hebben we ook voldoende tijd om andere klussen te doen. We houden een beachclean en verzamelen 50 zakken vuilnis en omdat de engelse lessen beginnen maken we posters om deze aan te kondigen.

ondanks de mineur van in de ochtend krijgt het einde van de dag een heel andere wending . Om 15.00 breekt de zon door en springen we me z´n allen in een boot om t e gaan snorkelen. Onder water zien we ons halve koraalboek voorbijkomen en op de terugweg is het nog even nagenieten.
We zijn net 10 minuten op het strand als we worden teruggeroepen. Op de plek waar we net nog rondzwommen zwemmen nu 3 dolfijnen. 2 mensen hebben hun spullen ng aan en gaan terug. De dolfijnen zwemmen in grote circels om hun heen en komen steeds dichterbij. Na een half uur hebbe ze er genoeg van en zwemmen weer weg.
´s Avonds is de maan bijna vol en zitten we op het volledig verlichte strand. Het begint weer warmer te worden en de wind is weer wat gedraait. Hopelijk kunnen we snel weer duiken.

16 januari

de eerste vrije dagen zijn dan eindelijk daar. Vrijdagmiddag begint ons weekend en hoeven we even niets meer te doen. De staff kookt, de muziek gaat op20 en met 15 engelse exèditieleden, veel bier, rum en een luipaardstring gebeurener dan vreemde dingen (helaas kan ik de foto´s hiervanniet op de site zetten want de eigenaar van de string is nog niet op de hoogte…) Overingens kunnen sommige betrokkenen zich hier ook weinig van herinneren.

Op zaterdag gaan we met z´n alle het dorp in, Mahahual ligt letterlijk in puin, Maya luna ziet er behoorlijk goed uit maar Jan en Carolin zitten jammer genoeg in Playa. Volgende week hopelijk meer geluk. Iedereen stopt zich vol met lekkere dingen en legt een goeie voorraad van snacks aan. Eigenlijk hebben we niets gedaanvandaag en dat is best lekker na een week hard werken.

De eerste dag in mexico.
Na een wat lange nacht (want gistervond waren we gevloerd door het tijdsverschil en het reizen) mogen we lekker vroeg op. We moeten om 07.15 uur bij hotel  Colorado zijn voor onze pick-up maar ook nog even ontbijten. Gisteren is ons gegarandeerd dat we om 06.45 uur kunnen ontbijten maar we hebben geen rekening gehouden met het fewit dat Playa del Carmen toch echt Mexico is Ontbijt om 6.45 betekent dus dat de kok waarschijnlijk dan binnenkomt, alles nog moet worden klaargemaakt en natuurlijk dat we te maken hebben met mexicaans tempo. (ter illustratie: wij lopen 2x zo snel als de rest van de mensen op straat) Gelukkig kunnen we 10 minuten voor we bij hotel Colorado moeten zij toch nog een croisantje en een glas sap krijgen en daarna is hetmet volle tassen hollen geblazen.
Gelukkig heeft GVI Mexico ook het Mexicaanse tempo overgenomen dus waneer we stipt op tijd aankomen, blijken we ruim op tijd te zijn. De bus gaat pas over een uur, er blijkt toch nog extra tijd te zijn voor ontbijt, wat we meteen kunnen kopen naast het busstation. De broodjes zijn belegd met mysterieus soort vlees en ui maar waren nog nooit zo lekker.
Het busstation zit goed vol als we weer binnenkomen en 20 man probeert kennis met elkaar te maken. Gelukkig hebben hiervoor 4 uur de tijd in de bus naar Mahahual. En mochten we ons nog vervelen dan is er nog altijd een nageynchroniseerde film met het volume op 20. Brad Pitt klonk nog nooit zo sexy.
Omdat we tijdverschil hebben mag ik van mezelf 2 uur slapen en tegen de tijd dat ik wakker wordt zitten we midden in de mangroven en scrubby jungle. Langzaam wordt het landschap bekender maar ook de verwoesting van de orkaan steeds meer zichtbaar. Er is al weer veel  in heropbouw maar de palmbomen liggen allemaal plat en het dak van het plaatselijke benzinestation ligt verwrongen  op de parkeerplaats.
Hier mogen wij uit de bus springen om ons vervolgen is 3 taxi’s te proppen. 40 minuten over een onverharde weg met enorme gaten en plassen. Af en toe lijkt het als of we op elk moment met auto en al gaan omvallen. De zee is inmiddels zichtbaar, pelikanen en witte reigers vliegen over en de expeditieplek blijkt een klein paradijsje met cabana’s waar de de komende weken met 10 personen per hut in zullen verblijven.
Zodra we binnen zijn begint het werk meteen: Klamboes ophangen , bedden opmaken , bagage uitpakken en duikaparatuur opbergen.
Hierna lunch geserveerde door de staff voor de eerste en laatste keer. Morgen mogen we alles zelf doen. Alle maaltijden zijn vegatarisch op 1 per week na(vlees is te bedervelijk), Peter mag dus 5 weken kijken of het leven als vegatarier hem gaat bevallen. De kruiden en currypasta die we hebben meegenomen wordt met luidt gejuich onthaald. De rest van de dag besteden we aan regels aanhoren, formulieren invullen (ja ik weet dat duiken gevaarlijk is en nee ik zal jullie niet aanklagen), nog meer regels aanhoren en natuurlijk onze expeditiegenoten leren kennen.
’s Avonds ben ik zo moe dat ik m’n ogen tijdens het eten al bijma niet meer kan openhouden en duik dus al snel onder de klamboe. De eerste nacht in mahahual en gelukkig mogen we morgen uitslapen tot 07.00 uur!

12 januari 2008
Eeen vroege start dankzij de buren. Trabajo, Trabajo!  Knalt uit de radio gevolgd door andere mexicaanse muziek. Wij mogen dan wel blijven liggen , maar onze buren zijn vissers en die varen gewoon uit om 6 uur. Dan maar opstaan en aankleden want blijven liggen is niet echt een optie.
Vandaag maakt de staff nog ontbijt en beginnen we met pap. Niet mijn favoriete maaltijd maar met wat jam en annanas is het best binnen te houden. Vandaag weer een drukke dag en we beginnen meteen met de verplichte zwemtest. Met 25 man 300 meter zwemmen en vervolgens 10 minuten in open water ronddrijven om te laten zien dat we echt niet zulen verdrinken.
Teruggekomen wordt er gelukkig niet meer gepraat over regels maar wel over Risks! En Danger! Slangen, krokodillen, haaien, roggen van alle kanten worden we bedreigd. Schioenen uitkloppen voor je ze aantrekt, tassen uitschudden voor je er in grijpt en alles goed opbergeb. We zitten tenslotte in de wildernis en hier gelden andere regels. Gelukkig is er ook tijd voor ons eerste college over het rif en het ecosysteem om ons heen. De mangroven achter ons, en de laguna en het rif voor ons zijn allemaal aan elkaar gelinkt en houden elkaar in evenwicht. Iets dat makkelijk kan worden verstoort door invloeden van de mens of natuurrampen zoals orkanen.
Ook worden ingewerkt in de groundduties. De klussen die elke dag worden uitgevoerd zijn eten koken, groundduty, boat duty en community. Verder krijgen we te horen dat we 1 keer per week proteinen krijgen  (vis en soms vlees) en 1 keer per week ei. De rest van de week is er alleen groenten, bonen en rijst of pasta. Samen met een aantal culinaire creativelingen keren we de keuken ondersteboven om te zien wat er zoal is en wat we er mee kunnen maken. Het idee is om een kookboek samen te stellen zodat volgende expedities hiervan gebruik kunnen maken. De vorige is verloren gegaan met de orkaan.
Langzaam beginnen we te wennen hier, namen beginnen bij mensen te horen eniedereen vindt z’n plek. Hoewel Peter en ik een tent aangeboden hebben gekregenhebben we besloten dat we in de cabana blijven slapen. We willen liever onderdeel blijven van het team ipv bij elkaar slapen. Later horen we dat de mensen waarmee we de hut delen dit erg waarderen.
Wel dringt het inmiddels door dat in dit geval het woord ‘expeditie’ niet echt heel erg overdreven is. Alles is op ransoen, water is schaars goed, 2 uur electra per dag en geen telefoon of internet. Communicatie gaat via de radio en 2 keer per week gaan er wat mensen naar het dorp voor boodschappen en laatste nieuws. We zijn totaal afsgneden van de moderne leven Toch zijn we erg blij met onze beslissing om dit te gaan doen. De sterrenhemel is zo helder en onze omgeving is prachtig.

13 januari
Vanadaag hebben we de eerste normale expeditiedag. De wekker gaat om 5.45 maar ik ben al wakker en kan de prachtige zonsopgang zien. Binnen 10 minuten staat de zion hoog aan de hemel. Onze groep heeft vandaag ‘groundduty’ wat inhoudt dat we het gehele terein moeten aanharken en scherpe voorwerpen uit het zand moeten halen. Hiermee moeten we voorzichtig zijn want er kunnen ook naalden in het zand lichen die afkomstig zijn van voorbij varende cruiseschepen. Het harken zorgt er voor dat zandvlooien geen kans hebben hier. Doe je het niet, dan wordt je binnen een uur gillend gek van de jeuk.
Omdat de basis nieuw id moeten er nog veel klusjes gedaan worden. Peter gaat aan de slag met een opslag voor de brandstof, Wouter strot zich op het maken van een compressieruimte en ik  ga naambordjes maken voor de cabana’s. Na een paar uur is er al veel gedaan en begint het er al iets meer georganiseerd uit te zien.
Na de lunch krijgen we te horen dat we vanmiddag gaan snorkelen om een beetje bekend te woreden met de omgeving onder water. Iedereen wil zo snel mogelijk het water in dus Hew moet zijn ‘lecture’ over vis en koraal op topspeed doen. Hijgeeft meteen al veel tips over het herkennen van soorten en ik merk dat ik nog wel even moet gaan leren voordat ik echt aan de slag kan hier.
Terwijl we wachten tot de eerste groep terugkomt van het snorkelen wordt de ‘tuckbox’ geintroduceert en meteen goed gebruikt. De tuckbox is de trommel waar al de snacks in worden bewaard. Chips, koekjes, lolies liggen hier op ons te wachten en 1 keer per week wordt de rekening opgemaakt en moet je afrekenen. Aan het eind van de dag is hij nog maar halfvol en het is de bedoeling dat we er een eek mee doen…

14 januari 2008
Vandaag de eerste keer duiken! Voor dat zover is moeten we eerst ontbijt maken voor 32 man. Gelukkig heeft Daz ervaring met het maken van pap en het was verbazingwekkend eetbaar. Meteen daarna is het omkleden en alles optuigen voor het duiken. Jammer genoeg is het een scubareview dus kunnen we niet echt veel zien vandaag. Na 3 x checken (1 keer zelf, 1 keer met buddy en 1 keer als een groep) mogen we de boot in en na nog een buddycheck het water in. Veiligheid voor alles maar je kunt het overdrijven. De oefeningen zijn geen probleem dus we kunnen nog even genieten van het rif.
’s Middags begonnen met studeren en te proberen 52 koralen te onthouden. Iedereen is druk met het verzinnen van ezelsbruggetjes voor de soorten en de namen Als snel begrijpen de koraalmensen de vismensen niet meer en visa versa.  Het gaat wel een stuk beter met  onthouden dankzij vreemde verhaaltjes over hekjes en schaapjes. Ik kan niet wachten tot we onze eerste echt e duik gaan doen.

16 januari 2008
Vandaag de eerste koraaltest en 85% correct beantwoord. Jammer genoeg was dit niet genoeg en moet ik mijn score nog opkrikken naar 95%. Het duiken gaat prima en het spotten en herkennen van koralen ook. Gisteren een supermooie duik gemaakt en naast koraal ook een beetje opgelet of er nog wat leuke visjes waren. We zien wat spotted drums, murenes en een zeeschilpad. Jammer genoeg veranderd hierna het weer en kunnen we sindsdien niet duiken vanwege de wind.
We hebben echter genoeg te doen want Peter en ik zijn verantwoordelijk gemaakt voor de keuken en zijn hierdoor nu verantwoordelijk voor het bewaken van de voedselvoorraad en de watervoorraad.  En daarnaast kunnen we nog genoeg klussen doen op de basis want we zijn er nog lang niet. Er wordt nu wel hard gewerkt aan een antenne zodat enig telefonisch contact mogelijk is en we halen voortdurend bruikbaar matteriaal uit de mangroven. Het lijkt er op dat de volledige huisraat van Mahahual daar is beland na Dean. E hopen de vervuiling een beetje op te kunnen ruimen en wat bruikbaar is te hergebruiken.

18 januari 2008
De afgelopen dagen alleen maar gesnorkeld vanwege de harde wind, we hopen dat het snel beter weer wordt maar houden onszelf prima bezig. Inmiddels zijn we ook begonnen met het voorbereiden van de engelse lessen voor in het dorp en de plaatselijke lagere school. Ondanks dat we geen natve speaker zijn kunnen we gewoon meedoen. Vanaf volgende week gaan we 2 keer per week lesgeven aan de volwassen en 1 keer aan de kinderen. Ik ben heel benieuwd hoe we dit gaan doen.
Vandaag heb ik voor het eerst in m’n leven tortilla’s gemaakt. En dan bedoel ik niet een pak geopend maar echt van maisbloem en water. Ondanks dat het veel werk is, is iedereen er wel erg blij mee. Eten is erg belangrijk en iedereen leeft echt naar de maaltijden toe. Een beetje extra aandacht maakt je meteen populair en ik heb gemerkt dat vooral brood echt heel goed scoort. Het voordeel is dat je je ook weer een beetje realiseert hoe het leven is als niet zomaar alles even kan pakken. En zelfgemaakt brood is ongelovelijk lekker ook zonder beleg (want dat hebben we dan weer niet).
Morgen gaan we het dorp in en kunnen we eindelijk weer bellen en even internetten.  Op dit moment maken we samen plannen wat we gaan kopen, wie we gaan bellen en wat we gaan eten. Veel mensen maakt het niets uit als het maar vlees of vis is. Peter en ik hopen morgen bij Jan en Carolien langs te gaan. Hopelijk kunnen we daar dan ook eten.
Maar eerst is het partynight! De staff kookt en de drank staat al klaar, dus ik kan niet wachten.

Got up at six this morning because all of the sudden I really started getting nervous. Lucky for me the store opens early, so I could pack my things and go straight to work. Only thing is… There’s nothing left to do. Al of my usual work I’ve already given to my colleagues and al my extra projects are finished. Damn, planned to well this time. Nothing left for me to do than to rub it in even more that I’m leaving for 6 weeks;-) Lucky for me they already anticipated on that one; There’s a nice pile of papers that needed to be filed for ages and for the rest of the day it’s all mine. Thanks guys, I’m really gonna miss you.