De eerste dag in mexico.
Na een wat lange nacht (want gistervond waren we gevloerd door het tijdsverschil en het reizen) mogen we lekker vroeg op. We moeten om 07.15 uur bij hotel  Colorado zijn voor onze pick-up maar ook nog even ontbijten. Gisteren is ons gegarandeerd dat we om 06.45 uur kunnen ontbijten maar we hebben geen rekening gehouden met het fewit dat Playa del Carmen toch echt Mexico is Ontbijt om 6.45 betekent dus dat de kok waarschijnlijk dan binnenkomt, alles nog moet worden klaargemaakt en natuurlijk dat we te maken hebben met mexicaans tempo. (ter illustratie: wij lopen 2x zo snel als de rest van de mensen op straat) Gelukkig kunnen we 10 minuten voor we bij hotel Colorado moeten zij toch nog een croisantje en een glas sap krijgen en daarna is hetmet volle tassen hollen geblazen.
Gelukkig heeft GVI Mexico ook het Mexicaanse tempo overgenomen dus waneer we stipt op tijd aankomen, blijken we ruim op tijd te zijn. De bus gaat pas over een uur, er blijkt toch nog extra tijd te zijn voor ontbijt, wat we meteen kunnen kopen naast het busstation. De broodjes zijn belegd met mysterieus soort vlees en ui maar waren nog nooit zo lekker.
Het busstation zit goed vol als we weer binnenkomen en 20 man probeert kennis met elkaar te maken. Gelukkig hebben hiervoor 4 uur de tijd in de bus naar Mahahual. En mochten we ons nog vervelen dan is er nog altijd een nageynchroniseerde film met het volume op 20. Brad Pitt klonk nog nooit zo sexy.
Omdat we tijdverschil hebben mag ik van mezelf 2 uur slapen en tegen de tijd dat ik wakker wordt zitten we midden in de mangroven en scrubby jungle. Langzaam wordt het landschap bekender maar ook de verwoesting van de orkaan steeds meer zichtbaar. Er is al weer veel  in heropbouw maar de palmbomen liggen allemaal plat en het dak van het plaatselijke benzinestation ligt verwrongen  op de parkeerplaats.
Hier mogen wij uit de bus springen om ons vervolgen is 3 taxi’s te proppen. 40 minuten over een onverharde weg met enorme gaten en plassen. Af en toe lijkt het als of we op elk moment met auto en al gaan omvallen. De zee is inmiddels zichtbaar, pelikanen en witte reigers vliegen over en de expeditieplek blijkt een klein paradijsje met cabana’s waar de de komende weken met 10 personen per hut in zullen verblijven.
Zodra we binnen zijn begint het werk meteen: Klamboes ophangen , bedden opmaken , bagage uitpakken en duikaparatuur opbergen.
Hierna lunch geserveerde door de staff voor de eerste en laatste keer. Morgen mogen we alles zelf doen. Alle maaltijden zijn vegatarisch op 1 per week na(vlees is te bedervelijk), Peter mag dus 5 weken kijken of het leven als vegatarier hem gaat bevallen. De kruiden en currypasta die we hebben meegenomen wordt met luidt gejuich onthaald. De rest van de dag besteden we aan regels aanhoren, formulieren invullen (ja ik weet dat duiken gevaarlijk is en nee ik zal jullie niet aanklagen), nog meer regels aanhoren en natuurlijk onze expeditiegenoten leren kennen.
’s Avonds ben ik zo moe dat ik m’n ogen tijdens het eten al bijma niet meer kan openhouden en duik dus al snel onder de klamboe. De eerste nacht in mahahual en gelukkig mogen we morgen uitslapen tot 07.00 uur!

12 januari 2008
Eeen vroege start dankzij de buren. Trabajo, Trabajo!  Knalt uit de radio gevolgd door andere mexicaanse muziek. Wij mogen dan wel blijven liggen , maar onze buren zijn vissers en die varen gewoon uit om 6 uur. Dan maar opstaan en aankleden want blijven liggen is niet echt een optie.
Vandaag maakt de staff nog ontbijt en beginnen we met pap. Niet mijn favoriete maaltijd maar met wat jam en annanas is het best binnen te houden. Vandaag weer een drukke dag en we beginnen meteen met de verplichte zwemtest. Met 25 man 300 meter zwemmen en vervolgens 10 minuten in open water ronddrijven om te laten zien dat we echt niet zulen verdrinken.
Teruggekomen wordt er gelukkig niet meer gepraat over regels maar wel over Risks! En Danger! Slangen, krokodillen, haaien, roggen van alle kanten worden we bedreigd. Schioenen uitkloppen voor je ze aantrekt, tassen uitschudden voor je er in grijpt en alles goed opbergeb. We zitten tenslotte in de wildernis en hier gelden andere regels. Gelukkig is er ook tijd voor ons eerste college over het rif en het ecosysteem om ons heen. De mangroven achter ons, en de laguna en het rif voor ons zijn allemaal aan elkaar gelinkt en houden elkaar in evenwicht. Iets dat makkelijk kan worden verstoort door invloeden van de mens of natuurrampen zoals orkanen.
Ook worden ingewerkt in de groundduties. De klussen die elke dag worden uitgevoerd zijn eten koken, groundduty, boat duty en community. Verder krijgen we te horen dat we 1 keer per week proteinen krijgen  (vis en soms vlees) en 1 keer per week ei. De rest van de week is er alleen groenten, bonen en rijst of pasta. Samen met een aantal culinaire creativelingen keren we de keuken ondersteboven om te zien wat er zoal is en wat we er mee kunnen maken. Het idee is om een kookboek samen te stellen zodat volgende expedities hiervan gebruik kunnen maken. De vorige is verloren gegaan met de orkaan.
Langzaam beginnen we te wennen hier, namen beginnen bij mensen te horen eniedereen vindt z’n plek. Hoewel Peter en ik een tent aangeboden hebben gekregenhebben we besloten dat we in de cabana blijven slapen. We willen liever onderdeel blijven van het team ipv bij elkaar slapen. Later horen we dat de mensen waarmee we de hut delen dit erg waarderen.
Wel dringt het inmiddels door dat in dit geval het woord ‘expeditie’ niet echt heel erg overdreven is. Alles is op ransoen, water is schaars goed, 2 uur electra per dag en geen telefoon of internet. Communicatie gaat via de radio en 2 keer per week gaan er wat mensen naar het dorp voor boodschappen en laatste nieuws. We zijn totaal afsgneden van de moderne leven Toch zijn we erg blij met onze beslissing om dit te gaan doen. De sterrenhemel is zo helder en onze omgeving is prachtig.

13 januari
Vanadaag hebben we de eerste normale expeditiedag. De wekker gaat om 5.45 maar ik ben al wakker en kan de prachtige zonsopgang zien. Binnen 10 minuten staat de zion hoog aan de hemel. Onze groep heeft vandaag ‘groundduty’ wat inhoudt dat we het gehele terein moeten aanharken en scherpe voorwerpen uit het zand moeten halen. Hiermee moeten we voorzichtig zijn want er kunnen ook naalden in het zand lichen die afkomstig zijn van voorbij varende cruiseschepen. Het harken zorgt er voor dat zandvlooien geen kans hebben hier. Doe je het niet, dan wordt je binnen een uur gillend gek van de jeuk.
Omdat de basis nieuw id moeten er nog veel klusjes gedaan worden. Peter gaat aan de slag met een opslag voor de brandstof, Wouter strot zich op het maken van een compressieruimte en ik  ga naambordjes maken voor de cabana’s. Na een paar uur is er al veel gedaan en begint het er al iets meer georganiseerd uit te zien.
Na de lunch krijgen we te horen dat we vanmiddag gaan snorkelen om een beetje bekend te woreden met de omgeving onder water. Iedereen wil zo snel mogelijk het water in dus Hew moet zijn ‘lecture’ over vis en koraal op topspeed doen. Hijgeeft meteen al veel tips over het herkennen van soorten en ik merk dat ik nog wel even moet gaan leren voordat ik echt aan de slag kan hier.
Terwijl we wachten tot de eerste groep terugkomt van het snorkelen wordt de ‘tuckbox’ geintroduceert en meteen goed gebruikt. De tuckbox is de trommel waar al de snacks in worden bewaard. Chips, koekjes, lolies liggen hier op ons te wachten en 1 keer per week wordt de rekening opgemaakt en moet je afrekenen. Aan het eind van de dag is hij nog maar halfvol en het is de bedoeling dat we er een eek mee doen…

14 januari 2008
Vandaag de eerste keer duiken! Voor dat zover is moeten we eerst ontbijt maken voor 32 man. Gelukkig heeft Daz ervaring met het maken van pap en het was verbazingwekkend eetbaar. Meteen daarna is het omkleden en alles optuigen voor het duiken. Jammer genoeg is het een scubareview dus kunnen we niet echt veel zien vandaag. Na 3 x checken (1 keer zelf, 1 keer met buddy en 1 keer als een groep) mogen we de boot in en na nog een buddycheck het water in. Veiligheid voor alles maar je kunt het overdrijven. De oefeningen zijn geen probleem dus we kunnen nog even genieten van het rif.
’s Middags begonnen met studeren en te proberen 52 koralen te onthouden. Iedereen is druk met het verzinnen van ezelsbruggetjes voor de soorten en de namen Als snel begrijpen de koraalmensen de vismensen niet meer en visa versa.  Het gaat wel een stuk beter met  onthouden dankzij vreemde verhaaltjes over hekjes en schaapjes. Ik kan niet wachten tot we onze eerste echt e duik gaan doen.

16 januari 2008
Vandaag de eerste koraaltest en 85% correct beantwoord. Jammer genoeg was dit niet genoeg en moet ik mijn score nog opkrikken naar 95%. Het duiken gaat prima en het spotten en herkennen van koralen ook. Gisteren een supermooie duik gemaakt en naast koraal ook een beetje opgelet of er nog wat leuke visjes waren. We zien wat spotted drums, murenes en een zeeschilpad. Jammer genoeg veranderd hierna het weer en kunnen we sindsdien niet duiken vanwege de wind.
We hebben echter genoeg te doen want Peter en ik zijn verantwoordelijk gemaakt voor de keuken en zijn hierdoor nu verantwoordelijk voor het bewaken van de voedselvoorraad en de watervoorraad.  En daarnaast kunnen we nog genoeg klussen doen op de basis want we zijn er nog lang niet. Er wordt nu wel hard gewerkt aan een antenne zodat enig telefonisch contact mogelijk is en we halen voortdurend bruikbaar matteriaal uit de mangroven. Het lijkt er op dat de volledige huisraat van Mahahual daar is beland na Dean. E hopen de vervuiling een beetje op te kunnen ruimen en wat bruikbaar is te hergebruiken.

18 januari 2008
De afgelopen dagen alleen maar gesnorkeld vanwege de harde wind, we hopen dat het snel beter weer wordt maar houden onszelf prima bezig. Inmiddels zijn we ook begonnen met het voorbereiden van de engelse lessen voor in het dorp en de plaatselijke lagere school. Ondanks dat we geen natve speaker zijn kunnen we gewoon meedoen. Vanaf volgende week gaan we 2 keer per week lesgeven aan de volwassen en 1 keer aan de kinderen. Ik ben heel benieuwd hoe we dit gaan doen.
Vandaag heb ik voor het eerst in m’n leven tortilla’s gemaakt. En dan bedoel ik niet een pak geopend maar echt van maisbloem en water. Ondanks dat het veel werk is, is iedereen er wel erg blij mee. Eten is erg belangrijk en iedereen leeft echt naar de maaltijden toe. Een beetje extra aandacht maakt je meteen populair en ik heb gemerkt dat vooral brood echt heel goed scoort. Het voordeel is dat je je ook weer een beetje realiseert hoe het leven is als niet zomaar alles even kan pakken. En zelfgemaakt brood is ongelovelijk lekker ook zonder beleg (want dat hebben we dan weer niet).
Morgen gaan we het dorp in en kunnen we eindelijk weer bellen en even internetten.  Op dit moment maken we samen plannen wat we gaan kopen, wie we gaan bellen en wat we gaan eten. Veel mensen maakt het niets uit als het maar vlees of vis is. Peter en ik hopen morgen bij Jan en Carolien langs te gaan. Hopelijk kunnen we daar dan ook eten.
Maar eerst is het partynight! De staff kookt en de drank staat al klaar, dus ik kan niet wachten.

5 Responses to “eindelijk eerste bericht uit Mexico!!”

  1. Monique says:

    Hey Amigos!

    Fijn dat alles goed gaat, ik geniet van jullie verhalen!

    Veel groetjes,
    monique

  2. anke jan says:

    Nou wat zullen jullie slank terug komen na al dat vegetarische eten. sterkte met het halen van de score

  3. mechgijs says:

    hahahaha leuk verhaal! je zou zo een colum kunnen schrijven! maar het lijkt expeditie robinson wel…spannend hoor t klinkt erg exotisch. en ook mooi om te horen dat jullie ook helpen met t opruimen van de rotzooi van de orkaan, lijkt mij erg nobel werk! nou lekker duiken jullie en op naar die 95% go go go! verder is de buik nog vol(op moment van schrijven dan he?) daalt het lekker in en vind ik dit thuis zitten super KUT! maar ik zal niet klagen! SMILE!
    digitale knuffel (ook van gijs)
    mech

  4. rensje says:

    he lieverds! wat fijn om te horen dat jullie al zo gesettled zijn… wordt ondanks de spartaanse omstandigheden toch wel beetje jaloers van jullie verhaal…
    hier alles oke, druk met audities, laat je weten wanneer je mijn contractbesprekingen mag doen hihihihi…
    geniet van elkaar en mexico,heel veel liefs en tot de volgende keer,
    Rensje

  5. jan en carolien says:

    Hola, hola duikers,
    Via Cees kreeg ik het adres van jullie weblog. Goed te horen dat jullie er nog zijn. Laten we gauw eens afspreken als jullkie het kamp mogen verlaten, groeten Jan